Buig eens neer... en zie:
wat parels van kristal.
Nee... de druppels mist
geregen en vernist -
die broos zijn, kil verpijnd,
aan stramme zilversnee
van wit bevroren gras.
Kom eens nader zien:
het kantwerk van een bruid.
Nee... wat spin hier spon
in 't rijzen van de zon
en zonder één geluid -
over 't ranke hout
van 't sluimerende woud.
Kom eens bij en hoor
het strijdlied van het bos.
Nee... de sneue wind,
die snaar en strijkstok vindt
te weren woest en wild
met grillig, grof gebaar,
wat herfst eerst had verstild.
René vermeulen
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten